روزی ما دوباره کبوتر های مان را پیدا خواهیم کرد

مهربانی دست زیبائی را خواهد گرفت .

روزی که کمترین سرود

بوسه است

و هر انسان

برای هر انسان

برادری ست .

روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند

قفل

افسانه ئی ست

و قلب

برای زندگی بس است .

روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است

تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی .

روزی که آهنگ هر حرف

زندگی ست

تا من به خاطر آخرین شعر رنج جست و جوی قافیه نبرم

روزی که هر لب ترانه ئی ست

تا کمترین سرود بوسه باشد .

روزی که تو بیائی برای همیشه بیائی

و مهربانی با زیبائی یکسان شود

روزی که ما دوباره برای کبوتر های مان دانه بریزیم...

و من آن روز را انتظار می کشم

حتی روزی

که دیگر

نباشم . 

                                                  "  احمد شاملو  "