این شعر خطاب به  «سیمین»  دختری از شیراز که یکی از سحرگاهان سال ۱۳۶۳

به دلیل ابراز عقیده ، بی گناه بر سر ...               روحش شاد

شعر اصلی از خانم«هما میر افشار» خطاب به «سیمین» می باشد که آقای «پوریا کلهر» آن را به زیبائی تکمیل نمودند. 

شبی از همون شبائی که تب خزونُ داره                           گفتی از مرگ زنی که غم آسمونُ داره

یه شب ازعاشقُ معشوق قصه ی تازه آوردی                     قصه رُ خوندیُ ما رُ به شبُ گریه سپردی

خوندی از همای عشقُ دلُ دنبالت کشوندی                  زیر سقفی از ترانه قصه رُ اینجوری خوندی:

...«یادته گفتی و گفتم که چه تنگ قفسامون            توی این تنگی وحشت چه می گیره نفسامون

تومیخواستی که فداشی من میخواستم که رهاشم                  تومیخواستی که فناشی من می خواستم که نباشم

چه غریبونه نگاهت درُ دیوارُ نگا کرد                                انگار از تو آسمونها یه کسی تو رُ صدا کرد 

تو نگاه تو رضایت با غروری عاشقونه                       شوق پرواز توی چشمات انگاری میری به خونه

گفتی آروم زیر گوشم زندگی یه حرف پوچه                         چرا موندنُ پوسیدن آخرش رفتنُ کو چه

حرف هر دومون یکی بود تو چه زیبا پر کشیدی          قفسُ ساده شکستی چتر گل به سر کشیدی

حالا حتا آسمون هم وسعتش به زیر پاته                           میدونستی پر کشیدن بهترین راه نجاته

قدرتت به قدر دنیا ، قلب تو مثل یه دریا                  این حقارت واسه من بس که تو اونجا ، من اینجا

من تو مردابِ زمینم تو به معبودت رسیدی                 من تو این بهت غریبم تو به مقصودت رسیدی

یادته گفتیُ گفتم که چه تنگ قفسامون                    تویِ این تنگی ِ وحشت چه میگیره نفسامون

میدونی که تا ابد هم یادت از دلم نمی ره                          تو عقاب پر غروری ، دل پرنده ای اسیره

اگه زندون هم نباشه من تو این دنیا اسیرم         تو تونستی ، پر کشیدی من می مونمُ میمیرم»...

قصه تُ خوندیُ رفتی ، وسط هق هق ِ بارون             بی خیال از شبُ غربت ، بی خبر از منُ زندون

کاش یه لحظه بر میگشتی،کاش میشد باهام بمونی                آرزوهای محالُ از ته چشام بخونی