ماهی لب تشنه

مردي در آينه

mahilabteshne — Sat, 18 Jul 2009 20:28:18 GMT

مردي در آينه Man in the mirror

Im gonna make a change, For once in my life
براي يك بار هم كه در زندگيم شده، مي‌خوام تغييري ايجاد كنم

Its gonna feel real good
واقعاً احساس خوبي به من دست مي‌دهد

Gonna make a difference
تفاوتي ايجاد مي‌كند

Gonna make it right
كار درستي انجام مي‌شود

As i, turn up the collar on my Favourite winter coat
وقتي كه، يقه كت زمستاني مورد علاقه‌ام را بالا دادم

This wind is blowin my mind
اين باد در ذهنم وزيدن گرفت

I see the kids in the street
كودكاني را در خيابان ديدم

With not enough to eat
كه چيز كافي براي خوردن نداشتند

?Who am i, to be blind
من كي هستم كه بخوام كور باشم؟

Pretending not to see Their needs
و وانمود كنم كه احتياج آنها را نمي‌بينم

A summers disregard
يك حقوق ناديده گرفته شده

A broken bottle top
يك بطري شكسته شده

And a one mans soul
و روح يك انسان

They follow each other on The wind ya know
آنها به دنبال هم در بادي كه مي‌داني روان بودند

cause they got nowhere to go
چون اونها جايي براي رفتن نداشتند

Thats why I want you to know
و به همين دليل است كه من مي‌خواهم تو بداني

Im starting with the man in the mirror
من با آدمي كه در آينه است شروع مي‌كنم

Im asking him to change his ways
ازش مي‌خوام كه راه و روشش رو عوض كنه

And no message could have Been any clearer
و هيچ پيغامي به اين واضحي نخواهد بود

If you wanna make the world A better place
اگر مي خواهي دنيا را به جايي بهتر تبديل كني

Take a look at yourself, and Then make a change
نگاهي به خودت بنداز، و بعد تغييري ايجاد كن
(na na na, na na na, na na, na nah)

Ive been a victim of a selfish Kind of love
من قرباني يك نوع عشق خودخواهانه بودم

Its time that I realize
الان وقتي است كه من تشخيص بدم

That there are some with no Home, not a nickel to loan
كه كساني هستند كه خانه و سكه‌اي براي قرض كردن ندارند

Could it be really me
آيا مي‌شود واقعاً اين من باشم

?Pretending that they're not alone
وانمود مي‌كنم آنها تنها نيستند؟

A willow deeply scarred
بيدي كه عميقاً ترسيده

Somebody's broken heart
قلب شكستة كسي

And a washed-out dream
و رويايي از هم گسيخته

They follow the pattern of The wind, ya see
مي‌بيني كه آنها به دنبال باد روانند

Cause they got no place to be
چون آنها جايي را براي زنده ماندن ندارند

Thats why Im starting with me
به همين خاطر است كه من از خودم شروع كرده‌ام

Im starting with the man in the mirror
من با مردي كه در آينه است شروع مي‌كنم
(ooh!)

Im asking him to change his ways
ازش مي‌خوام كه روشش را عوض كند
(ooh!)

And no message could have Been any clearer
و هيچ پيغامي نمي‌تواند انقدر واضح باشد

If you wanna make the world A better place
اگر مي‌خواهي دنيا را تبديل به مكاني بهتر كني

Take a look at yourself and Then make a change
نگاهي به خودت بيانداز و سپس تغييري ايجاد كن

مایکل جکسون

(اي اهل ايران،منشا معارف و مبدا تمدن جهانيان بوديد،اکنون...

mahilabteshne — Wed, 17 Jun 2009 19:18:18 GMT

...اکنون چگونه افسرده و پژمرده گشته ايد؟...چشم بصيرت را باز و احتياجات حاليه خود را ادراک نماييد. کمر همت و غيرت بربنديد و در تدارک وسايل معارف و مدنيت بکوشيد...)

در نسل حاضر شور و شوق نوسازي همه جانبه اي موج میزند و در ایرانیان بیداری لازم را برای بازسازی مقامی که در خانواده جامعه جهانی داشته اند برمی انگیزد. این دگرگونی میسر نمیشود مگر به پالایش منش و رفتار ، پیشی گرفتن در دانش و خرد بنای جامعه ای که در آن فرزانگی و آ*ز*ا*د*گی دست در دست هم میدهند.

تصور رایج در جوامع قرون وسطایی آنستکه اگر همه مردم بر موازینی مشخص و باورهایی یکسان زندگی کنند ، صلح و آرامش تحقق می یابد و اگر در چنین جامعه ای عدالت نیز اجرا شود ، جامعه ای آرمانی حاصل خواهد شد.

چنین تصوری نارواست و مخالف آ*ز*ا*د*ی وجدان انسانی.

انسان موجودی اندیشمند است و هرگونه محدودیت اندیشه او را از مهمترین ویژگیهایش تهی میسازد. اندیشیدن همانا رفتن به راهی دیگر از گذشتگان است. تنها از پرواز اندیشه در فضاهای نوین ، ابتکار و نوجویی در انسان برانگیخته میشود و گسترش دانش و هنر ممکن میگردد. جستجوی حقیقت نیز تنها با برخورد اندیشه های گوناگون ممکن است و هرگونه کوشش برای یکسان سازی اندیشه ها بازگشت به قرون وسطایی است.

دیگر آنکه د*گ*ر اندیشی به رشد انسان بسوی بلوغ فکری دامن میزند. بلوغ فکری به انساندوستی و اخلاق والای اجتماعی میدان میدهد و به همزیستی مهرورزانه می انجامد.

یگانگی والاترین آمال جامعه بشری است. لیکن به شرطی که بر اندیشه و اراده آزاد انسانها استوار گردد.
جامعه شایسته انسانی جامعه ای است که در آن اندیشه و گفتار والاترین گوهر است و د*گ*ر اندیشی نه تنها نکوهیده نیست ، که از مهمترین ارزشهای اجتماعی بشمار می آید.

در چنین جامعه ای نوع بشر به مانند گلهای یک گلزار و برگهای یک درخت به یگانگی گونه گون دست می یابد.

شغل پر درآمد!!!

mahilabteshne — Sat, 18 Apr 2009 19:42:18 GMT

عجب سالیست امسال!

احتمال ۷۵٪ شغلم عوض بشه یا محل کارم یا همکارام یا ...

خدا رحم کنه با این همه سردرگمی من چه کار کنم .

۶ ساله که یک جا کار میکنم شغلم رو دوست دارم به محیط عادت کرده بودم یه کم سخته برام که محل

کارمو یا شغلم رو عوض کنم ...

شاید هم نرفتم همه بستگی به شرایط کار تو سال جدید داره...

دلم یه سفر می خواد دوست دارم یه کم دور بشم از زندگی ماشینی از همه چیز !

سکانس های خیس

mahilabteshne — Thu, 19 Mar 2009 20:55:18 GMT

سکانس اول

من تمام سعی خودم را کردم تا بگویم که دوستش دارم ولی...

سکانس دوم

این روزها که نشسته ام در چارچوب سکوت و خیره مانده ام به سمت انتقاد...

این روزها که بی پروایی دارد امانم را می برد از درون...

این روزها که من بدم آمده از ارتباط برقرار کردن با تمام موجودات دنیا...

این روزها که روانداز بهانه،روی حرف هایم کشیده ام...

دیگر هیچ وقت با هیچ مخاطبی کاری ندارم ! هیچ وقت !

سکانس سوم

من نمی توانم روزگار را برای خودم این طور تعریف کنم :

نسیمی می آید از لحظه های دور،من خودم را فراموش می کنم،دلبسته می شوم،

او می فهمد،مهربانی می کند،و در یک سکانس حساس که دلبستگی جا خوش می کند در تار و پود

لحظه های من...

او می رود و فرار می کند از حقیقت،از خاطره،از دلتنگی و...

درخت پشت پنجره آشنا پیش می رود تا مرز پیر شدن نابهنگام!

من از این تعریف روزگار که لهجه غروب دارد و طعم باران،بدم می آید.

من از دست این اکنون پر از بی تابی،از این ترک کردن های غیر منطقی،خرد شده ام و خسته!

سکانس چهارم

پرم از واژه های پریشان احساس،اشباع شده ام از اندیشه های سبز توفان زده.

بس است چله نشستن،گذشت فصل صبوری...این بغض ناخوش احوال حتما دلیل دارد...

دیوارهاتو را فریاد می زنند و من سراسیمه خاطراتت را از پنجره بیرون می ریزم...!

یک لحظه تو را دیدم و نگاهم- سالها -زندانی جزیره پنجره ها شد...!

می دانم که از امروز تا همیشه شاعرتر می شوم.می دانم که دیگر باران می شود همسایه دیوار به

دیوار بالشم.می دانم که سکوت می شود موسیقی ممتد روزها و لحظه هایم(بهتر است این

"میشود"ها را "شده"کنم!) اما اشکالی ندارد.

البته اشکال دارد ولی کاری از دست من و درخت پشت پنجره آشنا و این سکانس های خیس، بر نمی

آید. من دیگر هرگز خودم را هزار بار با این واژه ها زخمی نمی کنم تا...

سکانس پنجم

من دارم به سوی خودم می روم،به سمت اراده.دیگر بی خیال دلتنگی،که به کنج انزوا می

کشانمش به زور.من و من و جاده ای رو به آفتاب و امید.

سکانس ششم

من خیلی دوستش داشتم و ... و... دارم!!

تا...! نویسنده(...)

عید همتون مبارک سال خوبی را برایتان آرزو میکنم

من هنوز زنده ام ...زنده ای...

mahilabteshne — Fri, 13 Feb 2009 08:55:18 GMT

بعد از حدود یک سال سلام! ببخشید که اینطوری نوشتمش!

فراموش کردم _{فراموش کردی}که آخرین بار کی زنده بودم _بودی! فکر می کنم که ُمردم

اما نه... هنوز دارم نفس میکشم...

چی شد که همه چی یادم رفت_{یادت رفت}؟

چی شد که خودمو فراموش کردم _فراموش _کردی؟

چی شد که آرزوهامو _{آرزوهاتو}... نقشه هامو _{نقشه هاتو}... فراموش کردم _فراموش _کردی!

چی شد که...

حبس...خودفراموشی...دگرخوشنودی...

باید بایستم _بایستی پشت سرمو _سرتو نگاه کنم_{نگاه کنی}...چه کردم _{چه کردی} با خودم _{با خودت}

اما نه هنوز زنده ام

چون دارم نفس می کشم _{نفس می کشی} !

چون هنوز دارم فکر می کنم _{فکر می کنی} !

چون هنوز دارم می نویسم _{می نویسی} !

چون...

به خدا ...

هنوز انسانم _انسانی!

راستی چی میشه که آدم فراموش می کنه از زندگیش چی می خواست؟

دلم تنگ شده برای رفتن به یه پارک ...

شاید هیلا هنوز روی نیمکت پارک نشسته و از سرمای عشق یخ زده و مرده ...!

سال نو مبارک

mahilabteshne — Tue, 01 Apr 2008 16:55:18 GMT

فقط ماهي هاي مرده هستند كه در جهت جريان آب حركت مي كنند

mahilabteshne — Fri, 28 Dec 2007 07:40:18 GMT

در این سیل امتحان ،

تن به موج خروشان سپردن و در جهت آب رفتن کاری سهل و آسان است و ساخته از هر ناتوان .

ولیکن مردان دلاورند که مخالف امواج شناورند .

آن تن آسائی و ضعف و ناتوانی ما را به ورطه فنا کشاند و این دلیری و چالاکی به ساحل بقا رساند

میلاد آنکه عاشقانه بر خاک مرد

mahilabteshne — Thu, 06 Dec 2007 19:15:18 GMT

به مناسبت سالروز تولد احمد شاملو

احمد شاملو (زاده ۲۱ آذر، ۱۳۰۴ در تهران؛ ۱۲ دسامبر ۱۹۲۵

سال ۱۳۲۵ براي بار نخست ، در سال ۱۳۳۶ براي بار دوم ، و در سال ۱۳۴۳ سوم بار ازدواج کرد .

از ازدواج اول خود چهار فرزند دارد ، سه پسر به نام های سیاوش سیروس سامان و يک دختر به نام ساقی.

شهرت اصلی شاملو به خاطر شعرهای اوست که شامل اشعار نو و برخی قالب‌های کهن نظیر قصیده و نیز ترانه‌های عامیانه‌است. شاملو تحت تأثیر نیما یوشیج، به شعر نو (که بعدها شعر نیمایی هم نامیده شد) روی آورد، اما پس از چندی در بعضی از اشعار منتشر شده در هوای تازه - و سپس در اکثر شعرهایش - وزن را یکسره رها کرد و به‌صورت پیشرو سبک جدیدی را در شعر معاصر فارسی گسترش داد. از این سبک به شعر سپید یا شعر منثور یا شعر شاملویییاد کرده‌اند. بعضی از منتقدان ادبی او را تنها شاعر موفق در زمینه شعر منثور می‌دانند.

شاملو علاوه بر شعر، کارهای تحقیق و ترجمه شناخته‌شده‌ای دارد. مجموعه کتاب کوچه او بزرگ‌ترین اثر پژوهشی در باب فرهنگ عامیانه مردم ایران می‌باشد. آثار وی به زبان‌های: سوئدی، انگلیسی، ژاپنی، فرانسوی، اسپانیایی، آلمانی، روسی، ارمنی، هلندی، زاگربی، رومانیایی، فنلاندی، ترکی ترجمه شده‌است.

سال‌های آخر عمر شاملو کم و بیش در انزوایی گذشت که به او تحمیل شده بود. از سویی تمایل به خروج از کشور نداشت و خود در این باره می‌گویید: «راستش بار غربت سنگین‌تر از توان و تحمل من است... چراغم در این خانه می‌سوزد، آبم در این کوزه ایاز می‌خورد و نانم در این سفره‌است.» از سوی دیگر اجازه هیچ‌گونه فعالیت ادبی و هنری به شاملو داده نمی‌شد و اکثر آثار او از جمله کتاب کوچه سال‌ها در توقیف مانده بودند. بیماری او نیز به شدت آزارش می‌داد و با شدت گرفتن بیماری مرض قندش، و پس از آن که در ۲۶ اردیبهشت ۱۳۷۶، در بیمارستان ایران‌مهر پای راست او را از زانو قطع کردند روزها و شب‌های دردناکی را پشت سر گذاشت. البته در تمام این سال‌ها کار ترجمه و به‌خصوص تدوین کتاب کوچه را ادامه داد و گه‌گاه از او شعر یا مقاله‌ای در یکی از مجلات ادبی منتشر می‌شد. او در دهه هفتاد با شرکت در شورای بازنگری در شیوهٔ نگارش و خط فارسی در جهت اصلاح شیوهٔ نگارش خط فارسی فعالیت کرد و تمام آثار جدید یا تجدید چاپ شده‌اش را با این شیوه منتشر کرد.

احمد شاملو در سوم مرداد ماه سال ۱۳۷۹ چشم از جهان فانی فرو بست . و در امامزاده طاهر واقع در کرج به خاک سپرده شد.

اولين اثري که از احمد شاملو منتشر شد ، مجموعه کوچکي از شعر و مقاله بود که در سال ۱۳۲۶ به چاپ رسيد. پس از آن آثار بسياري از اين شاعر ، نويسنده ، مترجم و محقق به چاپ رسيده است .

پیش از تو

صورتگران

بسیار

از آمیزه برگها

آهوان برآوردند

یا خطوط کوهپایه ای

رمه ای

که شبانش در کنج و کوج ابر و ستیغ کوه

نهان است

یا به سیری و سادگی

در جنگل پر نگار مه آلود

گوزنی را گرسنه که ماغ می کشد

تو خطوط شباهت را تصویر کن :

آه و آهن و آهک زنده

دود و دروغ و درد را _

که خاموشی

تقوای ما نیست

سکوت آب

می تواند

خشکی باشد و فریاد عطش

سکوت گندم

می تواند

گرسنگی باشد و غریو پیروزمند قحط

همچنان که

سکوت آفتاب

ظلمات است _

اما سکوت آدمی

فقدان جهان و خداست :

غریو را

تصویر کن !

عصر مرا

در منحنی تازیانه به نیشخط رنج

همسایه مرا

بیگانه با امید و خدا ،

وحرمت ما را

که به دینار و درم بر کشیده اند و فروخته

تمامی الفاظ جهان را در اختیار داشتیم

و آن نگفتیم

که به کار آید ،

چرا که تنها یک سخن

یک سخن در میانه نبود :

آزادی !

ما نگفتیم ،

تو تصویرش کن !

۲۱ آذر مزار شاملو

هما

mahilabteshne — Thu, 02 Aug 2007 09:18:18 GMT

این شعر خطاب به «سیمین» دختری از شیراز که یکی از سحرگاهان سال ۱۳۶۳

به دلیل ابراز عقیده ، بی گناه بر سر ... روحش شاد

شعر اصلی از خانم«هما میر افشار» خطاب به «سیمین» می باشد که آقای «پوریا کلهر» آن را به زیبائی تکمیل نمودند.

شبی از همون شبائی که تب خزونُ داره گفتی از مرگ زنی که غم آسمونُ داره

یه شب ازعاشقُ معشوق قصه ی تازه آوردی قصه رُ خوندیُ ما رُ به شبُ گریه سپردی

خوندی از همای عشقُ دلُ دنبالت کشوندی زیر سقفی از ترانه قصه رُ اینجوری خوندی:

...«یادته گفتی و گفتم که چه تنگ قفسامون توی این تنگی وحشت چه می گیره نفسامون

تومیخواستی که فداشی من میخواستم که رهاشم تومیخواستی که فناشی من می خواستم که نباشم

چه غریبونه نگاهت درُ دیوارُ نگا کرد انگار از تو آسمونها یه کسی تو رُ صدا کرد

تو نگاه تو رضایت با غروری عاشقونه شوق پرواز توی چشمات انگاری میری به خونه

گفتی آروم زیر گوشم زندگی یه حرف پوچه چرا موندنُ پوسیدن آخرش رفتنُ کو چه

حرف هر دومون یکی بود تو چه زیبا پر کشیدی قفسُ ساده شکستی چتر گل به سر کشیدی

حالا حتا آسمون هم وسعتش به زیر پاته میدونستی پر کشیدن بهترین راه نجاته

قدرتت به قدر دنیا ، قلب تو مثل یه دریا این حقارت واسه من بس که تو اونجا ، من اینجا

من تو مردابِ زمینم تو به معبودت رسیدی من تو این بهت غریبم تو به مقصودت رسیدی

یادته گفتیُ گفتم که چه تنگ قفسامون تویِ این تنگی ِ وحشت چه میگیره نفسامون

میدونی که تا ابد هم یادت از دلم نمی ره تو عقاب پر غروری ، دل پرنده ای اسیره

اگه زندون هم نباشه من تو این دنیا اسیرم تو تونستی ، پر کشیدی من می مونمُ میمیرم»...

قصه تُ خوندیُ رفتی ، وسط هق هق ِ بارون بی خیال از شبُ غربت ، بی خبر از منُ زندون

کاش یه لحظه بر میگشتی،کاش میشد باهام بمونی آرزوهای محالُ از ته چشام بخونی

واسه تو معنی مردن یه تولد دوباره س پشت عینک زمستون چشمای سبز بهاره س

از چشام قفس می باره خسته از زارُ زمینم پشت پلک بسته ی تو آسمونُ نمی بینم

رفتیُ گمشدی آروم پشت پرده ی ستاره عمر من رو به غروبُ شب هنوز ادامه داره

یه شب از جنس شکستن که ازش گریه میباره شبی از همون شبائی که تب خزونُ داره...

پائیز ۸۵

آغاز ترانه

mahilabteshne — Sat, 23 Jun 2007 09:43:18 GMT

(با کسب اجازه از محضر همراه همیشگی ، پوریا کلهر)

آغاز ترانه...

خیس ام از خاک و هلاک ام در آب

ماهی قرمز له له زن این تنگ گل آلوده من ام .

هی که پا در گل توست طعم عسل .

با من از صخره و سنگ ؛

با من از ساز بد آهنگ مگوی

هیچ مگوی

که بلورینه تن ام

می شکنم .

رد دریا گم شد زیر خاکستر ابری نازا

تندر حادثه بود ؛

قصه ی غریب عاشق شدن ام .

آه دریغا و دریغا و دریغ

که نشد

مخمل چشم شما پیرهن ام.

تار و پود غزل زنده گی ام دلتنگی ست ،

شده از

خشت غم و خون و عطش

شده از درد

تمام بدن ام .

من همان

ماهی سرخ تشنه ی بی وطن ام .

" پوریا کلهر اسفندگان ۸۳ "

..................................................................................

بی آنکه دیده بیند ،

در باغ

احساس می توان کرد

در طرح پیچ پیچ مخالفسرای باد

یأس مؤثرانه ی برگی که

بی شتاب

بر خاک می نشیند .

بر شیشه های پنجره

آشوب شبنم است .

ره بر نگاه نیست

تا با درون در آئی و در خویش بنگری .

با آفتاب و آتش

دیگر

گرمی و نور نیست ،

تا هیمه خاک سرد بکاوی

در

رؤیای اخگری .

این فصل دیگری است

که سرمایش

از درون

درک صریح زیبائی را

پیچیده میکند .

یادش به خیر پائیز

با آن

توفان رنگ و رنگ

که بر پا

در دیده میکند !

هم بر قرار منقل ارزیز آفتاب ،

خاموش نیست کوره

چو دیسال :

خاموش

خود

منم !

مطلب از این قرار است :

چیزی فسرده است و نمی سوزد

امسال

در سینه ،

در تنم !

" احمد شاملو "